شمّ العوارض فی ذمّ الروافض

علی بن سلطان محمد، مکنّی به ابوالحسن، ملقب به نورالدین و معروف به ملا علی قاری –رحمه الله- (متوفای ۱۰۱۴ ق) امام، محدث، فقیه، اصولی، مفسر، مسلط به قرائت‌های هفت‌گانه قرآن، لغت‌شناس، ادیب، خوشنویس و متخصص در علم بلاغت و علوم دیگر، در هرات افغانستان کنونی دیده به جهان گشود.

قتل و غارت صفویان خون‌آشام در مناطق سُنی‌نشین که هزاران عالم و اندیشمند اهل‌سنت را به کام مرگ کشاند، باعث شد ملا علی قاری وطن خویش را ترک و راه دیار حجاز را در پیش بگیرد. او پس از مهاجرت در مکه مکرمه اقامت گزید و از محضر استادانی چون ابن حجر هیتمی، علی متقی هندی، عبدالله سندی و عالمان دیگری کسب فیض کرد و سرانجام در مکه مکرمه درگذشت و در قبرستان معلاه به خاک سپرده شد.¹

ملا علی قاری پس از هجرت به مکه مکرمه، رساله‌ای در رد روافض، تحت عنوان «شمّ العوارض فی ذمّ الروافض» تألیف کرد. او در بخشی از این رساله فضایل ابوبکر و عمر، عشره مبشره و عموم صحابه –رضوان الله علیهم اجمعین– را با استناد به قرآن و احادیث پیامبر –صلی الله علیه وسلم– به رشته تحریر درآورد و در بخش دیگری از رساله، حکم ممنوعیت سب صحابه، عقاید تکفیری روافض نسبت به صحابه، تشابه روافض با مسیحیت، تحریف قرآن از دیدگاه شیعه و مسائل دیگری را مطرح کرده است.